مرا بگیر و ببر از این سکوت صدا - که خاطره ها همچنان فراموشند

برای دوره کردن تکلیفهای روزانه - سراغ دفتر مشق شبانه ام رفتم

و کنجکاوانه نگاه میکردم - که ناگهان به عمق ترانه ام رفتم

همان ترانه که در خلوت شبانه ی خود - به یاد سالهای کودکی میخواندم

به یاد همان سالها که بی خبر رفتند - و آن زمان که بدون بهانه میماندم

ترانه ی اشکها به پشت شیشه ی ایوانها - همان زمان که دست نوازشم گم شد

زمانی که مادربزرگ پیرم رفت - همان زمان که کاسه ی صبر پدر پر شد

و روزی که مادر به روی من خندید - چه لحظه های دلنواز و شیرینی

کجاست آن نگاه های با معنا؟ - بگرد ببین آیا دوباره میبینی؟!!

اگر بشود دوباره به کودکی برگردم - به دور ثانیه ها طناب میبندم

و از درون کالبد کودکی ام - به روی گذشت زمانه می خندم

و میروم که با تمام خاطره ها - که گفته بودم اکنون همه فراموشند

پلی بزنم به سمت ترانه ای دیگر - و بشکنم سکوت زمزمه هایی که خاموشند

برای او که همیشه انتظار آمدنش را میکشم.......

یاسهای سپید را به پیشوازت خواهم فرستاد در جشن مهربانانه ی باران

تا قدومت را نوازش کنند و مریمهای سفید را تاقی بر سرت خواهم کرد تا

حریر بدنت در زیر قطره های باران عشق تکیده نشوند و تو را تا آن زمان که

نفس در سینه دارم دوست خواهم داشت. چشمان همچون نیلوفرت را با

شقایق دشت پیوند میزنم تا دنیا همیشه برایت ارغوانی باشد و نامت را

بر گلبرگهای گل سرخ خواهم نوشت و آنرا در خانه ی نسترن محفوظ خواهم

 کرد تا روزی که رازقی ها نوید آمدنت را برایم بیاورند و تا روزی که نرگس

وجودم پژمرده شود.....

دیروز دلم بیشتر گرفته بود و قلم در حصار بغض مجال نوشتن

نداشت و شاید هم واژه ها بی مهابا قبل از ثبت شدن در لباس اشک

رها میشدند از پشت حصار بغض. هر پلکی که بر هم میزدم از دریچه ی چشمم

عکسی را ضبط می کرد که در قاب دل تنم را می لرزاند و امروز اندکی آرام ترم از دیروز........

  RSS